De grachtengordel in Amsterdam

Sinds jaar en dag reikt de faam van de zeventiende-eeuwse grachten tot ver buiten de stads- en landsgrenzen. Dat is te danken aan de schilderachtige sfeer in het gebied, met het water, de vele bruggen, de bomen en de grachtenpanden. Maar ook de meer technische aspecten zoals de halfronde plattegrond en de ideeën erachter, het watermanagement én de omvang van het gebied maken dat de grachtengordel zijn gelijke niet kent in de rest van de wereld.

Afgezien van het Singel, dat ouder is, zijn de grachten onderdeel van de grote zeventiende-eeuwse stadsuitbreiding die in twee fasen plaats vond. De eerste fase (de Derde Uitleg) werd vanaf 1610 gerealiseerd en de tweede fase (de Vierde Uitleg) na 1660. Uitbreiding was broodnodig, want Amsterdam groeide explosief. De stad beleefde zijn Gouden Eeuw in economisch, politiek en cultureel opzicht. Het stadsbestuur besloot daarom het nieuwe gebied een uitstraling te geven die passend was voor de rijke en machtige handelsstad die Amsterdam was geworden. De deftige naamgeving van de drie hoofdgrachten hoorde daar ook bij.

De Amsterdamse grachtengordel is in 2010 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO geplaatst.

Bron en meer informatie: Website Gemeente Amsterdam - Werelderfgoed